Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

~ Walk home with me

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 ~ Walk home with me op zo jan 12, 2014 5:25 am

Phantasia

avatar
Gold
Gold

Kira?

De onschuld spatte van haar zoveelste valse identiteit af en ze keek met een verwonderde blik naar de zee. Haar smalle schouders waren opgesloten in een omhelzing van een man die ruim twee koppen groter was dan haar en een ronduit onheilspellende aura om zich heen had hangen. Het meisje in zijn omhelzing leek daar echter geen last van te hebben en legde één van haar handen op zijn gespierde bovenarm, terwijl ze met de andere op de zee wees. "Is het niet prachtig?" vroeg ze, met een toon alsof ze nog nooit van haar leven een zee van zo dichtbij had mogen zien. Ze zat samen met de man op een bankje aan de rand van het strand en samen waren ze net yin-en-yang. De persoon naast haar was een onguur type dat duidelijk niet geïnteresseerd was in haar kinderlijke uitbundigheid en haar onschuld slechts als een goede opening voor hem zag. Hij had haar alleen maar naar het strand meegenomen, omdat het daar op dit uur van de dag stil en vooral verlaten was. Dat besefte het meisje in zijn armen, maar liet ze aan niets merken. Dat was (a) omdat ze wist dat ze geen enkele strijd kon leveren tegenover de man en (b) omdat ze nog niet genoeg informatie had kunnen verzamelen. Hoewel de man er namelijk vrij stom uitzag, was hij een serieuze bedreiging voor het softwarebedrijf waar ze voor werkte en om die reden was ze erop uitgestuurd om hem informatie te ontfutselen. Daar had hij tot dusverre nog niets van gemerkt, waarschijnlijk omdat hij teveel werd opgeslokt door zijn eigen doelen, namelijk háár. Ze was precies het popje waar hij in geïnteresseerd was, en precies om die reden zag Kira er zo uit. "Je hebt gelijk Mami," antwoordde de man, niet bijzonder geïnteresseerd in haar liefde voor de zee, terwijl hij dichterbij schoof. Hij verstevigde zijn grip op haar schouders en leunde lichtjes haar kant op. Ze draaide haar hoofd en keek hem met glinsterende ogen aan. "Ik vind de zee geweldig!" legde ze uit, terwijl ze opnieuw op het klotsende water aan de kust wees en hij knikte. Hij verplaatste zijn vrije arm en pakte de hand vast waarmee ze naar de zee wees. "Wat doe je?" vroeg ze verbaasd. Hij glimlachte zogenaamd geruststellend en probeerde haar er met zijn woorden van te overtuigen dat het niet erg was; dat het over was voor ze het wist. Ze werd misselijk van zijn gedrag, maar duwde haar eigen emoties weg en keek hem met een angstige blik aan. "Niet doen! Laat me los!"

GERESERVEERD VOOR MONIQUE



Laatst aangepast door Phantasia op zo jan 26, 2014 2:25 am; in totaal 1 keer bewerkt

2 Re: ~ Walk home with me op wo jan 22, 2014 2:02 am

MoniqueMN

avatar
Gold
Gold

Carl liep door de deuren naar buiten toe, hij kwam een hotel uit wat meer in een achterbuurt verstopt zat met allemaal bars en cafés eromheen en redelijk dicht bij het het strand was. Het hotel was niet bekend om zijn plek of goede service, het was een hotel dat bekend stond als een hotel waar je naar toe gaat om bepaalde dingen te doen. Hij zelf had daar net een fotoschoot gehad en een beetje plezier beleefd. Hij dacht terug aan wat er net allemaal gebeurd was, zijn mond vormde een ondeugende grijns terwijl hij met zijn hand door zijn wilde blonde lokken ging. Hij besloot gewoon een richting op te lopen, hij wou nog niet naar huis toe. Hij woonde hier pas en wou graag de stad beter leren kennen.

Tijdens het lopen waren er een paar meiden die zachtjes over hem praatte nadat hij langs liep, of het was omdat ze hem herkende of omdat hij er gewoon knap uit zag, dat maakte hem niet uit. Hij lachte verleidelijk naar ze en deed een knipoog naar ze waardoor hij de meiden roze wangen bezorgde. Iets wat hij geweldig vond. Carl wist zelf dat hij knap was en vond het altijd wel erg leuk dat er mensen waren die even omkeken om hem nogmaals te bekijken.

Hij kwam uiteindelijk aan bij het strand en hij ademde de frisse zeelucht in. Het was heerlijk dat hij nu dicht bij het strand woonde, bij zijn vorige woonplaats was het al bijna een dag reizen om bij het strand te komen. Hij rekte ze armen uit terwijl weer wat verder begon te lopen. Er waren weinig mensen, maar dat kwam dan ook door de tijd, veel mensen waren nu aan het eten of nog aan het werk. Hij was van het strand aan het genieten tot hij opeens een meiden stem hoorde, "Niet doen! Laat me los!" , hij keek de richting op waar het vandaan kwam. Het was nog een stukje bij hem uit de buurt en de stem had zacht geklonken, maar hij kon het niet negeren. "Hé!" riep die met een harde stem terwijl hij kalm de richting op begon te lopen en zich herhaalde, "Hé! Ja, jij!" nadat hij de aandacht kreeg was hij al een stuk dichterbij de twee persoon en bekeek hij ze allebei. Het was een jonge vrouw, die hij zelf nog erg jong zou inschatte en een man die leek alsof hij zo uit de gevangenis was ontsnapt, "Wat is hier aan de hand?" vroeg hij kalm terwijl zijn groene ogen even naar de vrouw keken en toen naar de man.

http://moontjuhh.myminicity.com

3 Re: ~ Walk home with me op do feb 20, 2014 5:10 am

Phantasia

avatar
Gold
Gold

Kira?

Zijn gewicht was zwaar op haar tengere lichaam en ze moest haar volledige concentratie gebruiken om haar ademhaling zo gecontroleerd mogelijk te houden. Hij betastte haar met een walgelijke schaamteloosheid en in het enige moment dat ze een blik op zijn gezicht wierp, herkende ze het precieze moment uit het sprookje van Roodkapje. Zijn blik was hongerig als die van de wolf en zijn klauwen sloegen zich uit naar het lichaam van het rood gekapte meisje; het onschuldige wezentje dat geen kans kreeg tot verzet. Zíj was de Roodkapje van zijn sprookje en hij was een wolf in het kleed van de jager. Hij was een act van verborgen verlangens. Haar hulpeloze geroep ging verloren in het geluid van de golven, maar net op het moment dat ze geen nut meer in haar eigen verzet zag, werd ze gered door de stem van een ander persoon.
Kira gebruikte het moment van verwarring om met haar vingers in de broekzak van de man te graaien; om de diepten van zijn jaszakken te ontdekken. Hij was te afgeleid door haar: het popje, en door de stem van de onbekende. Zijn ogen lieten de paniek kort doorschemeren en ze trok haar vingers terug net voordat hij zijn in het zand gevallen riem oppakte en zijn broek weer omhoog sjorde. Kira kroop zo snel als ze kon bij hem vandaan toen zijn drukkende gewicht op haar heupen verdween. De man bleef gealarmeerd in de richting van de onbekende persoon kijken, terwijl hij de knoop op zijn broek onhandig dichtknoopte en de rits met een slordige beweging omhoog trok. Hij wierp een korte blik op het popje dat hij moest achterlaten, maar besloot zich uit de voeten te maken toen de persoon zo dichtbij was dat hij hem mogelijk zou herkennen. De man had immers wel enige naamsbekendheid, zowel positief als negatief en hij kon het niet zich niet veroorloven om met meer van deze incidenten geïdentificeerd te worden.
Er biggelde grote, zoute tranen over haar wangen terwijl ze haar lichaam trillend tegen de leuning van het houten bankje drukte. Ze probeerde met haar vrije hand haar jurkje, dat door de barbaarse handen van de man omhoog was getrokken, weer omlaag te trekken. Haar andere hand was tot een vuist gebald en tussen haar vingers kon ze de vorm van haar vondst goed voelen. De schat die ze uit één van de zakken van de man had opgediept: haar doel. Ze kon haar trots niet laten zien, omdat ze niet alleen was en zonder met haar act te breken, keek ze omhoog naar de persoon die op het tumult was afgekomen.

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum